Modern Distopik romanlarda iktidar ve insan ilişkileri açısından beden ve beden politikası

Abstract

Bu çalışmanın amacı, modern distopik romanlardan olan George Orwell'in 1984 ve Kazuo Ishiguro'nun Beni Asla Bırakma eserlerini Foucault ve Althusser'in ideoloji ve beden ile ilgili çalışmalarından faydalanarak, politik iktidar ve insan ilişkilerini beden politikası açısından incelemektir. Her iki eserde de politik iktidar, insan bedenini bir üretim öznesi ve iktidarın devamlılığını sağlayan bir araç olarak kullanmaktadır. Politik iktidar, bu öznelleştirmenin devamlılığını mümkün kılmak için birtakım mimari oyunlar oynayarak varlığını günlük hayatın her yerine yerleştirmek suretiyle eğitim, sağlık, aile ve hatta sanat gibi özel ve genel alanlara sızar. Politik iktidarın mimari ve ideolojik oyunlarının sonucunda beden, kendi üzerinde hak iddia edemeyen, kendi ihtiyaç ve arzularının farkında olmayan, yalnızca kendine dikte edileni yerine getirme görevini tamamlayan bir özneye dönüşür. Bedenin zevk alma kapasitesi, iktidar tarafından çalındığı için, beden yalnızca görev tamamlamak üzere kodlanmış bir robot gibi çalışır. Örneğin, seks ihtiyaçtan ve hazdan izole edilerek yalnızca üremek için gerçekleştirilir. Veya, yemek yemek gibi beden için yaşamsal önemi olan bir eylem, istediği yiyeceği hazırlamak veya beraber yemek gibi eğlencelerden ayrıştırılarak, iktidarın uygun gördüğü şekilde gerçekleştirilir. İnsanlar, ancak kuralları iktidar tarafından çizilen çerçeveler dahilinde yaşayabildiğinden, onların fiziksel varoluşları otorite karşısındaki itaatkarlıklarının altını çizer. Bir diğer deyişle, ideoloji ve beden birbirinden ayrılamaz; çünkü iktidar, bedeni arkaplanda bir dayanağı olmadan birdenbire üretim öznesine dönüştüremez. Öncelikle, insanları göz hapsinde tutarak birtakım fikirleri ve hayat standartlarını değiştirir. Buna bağlı olarak, insanlar durumu sorgulamayı bırakır ve iktidarın dikte ettiğini kabul eder. Son olarak, beden yalnızca iktidarın faydası için üretmeyi amaçlayan bir araca dönüşür.

The purpose of this study is to analyze the relationship between the political authority and the people in terms of the body politics by using Foucault's and Althusser's works on the body and ideology in two modern dystopian fictions; 1984 by George Orwell and Never Let Me Go by Kazuo Ishiguro. In both works, the authority uses the human body as a subject for production and sustainability of political power. In order to make this subjectification and sustainability possible, the authority uses architectural tricks to leak into public and private areas, integrating its presence into each part of daily life such as education, health, family and even art. As a result of architectural and ideological manipulations of authority, the body becomes a subject unaware of its own needs, desires, and working for what it is dictated. Since the capability of having pleasure is stolen away by the power, the body performs like a robot coded to meet its duties. For instance, having sex is isolated from the pleasure of need; being performed solely for the purpose of procreation. On the other hand, eating which is a vital habit for the body is separated from any kind of enjoyment such as having dinner together or preparing whatever one wants. Even this vital and important need is met just by what the power sees appropriate to eat. As people can live in the frame of rules put by the power, their physical existence underlines an example of submissiveness against the power. In other words, the body and ideology cannot be separated from each other, because the power does not transform the body into a tool of production without a background. First, it changes the set of ideas and standards of living by keeping people under its gaze through architectural tricks. Then, people become unable to question the situation they live in, accepting whatever the power dictates. In both works analyzed in the thesis, the body becomes a tool that aims to produce merely for the sake of power.