From the idealist viewpoint to political critique: Trauma as a narrative framework in British World War One poetry / İdealist bakış açısından politik sorgulamaya: Birinci Dünya Savaşı Britanya şiirinde bir anlatı çerçevesi olarak travma

Abstract

Birinci Dünya Savaşı eşi benzeri görülmemiş bir vahşetle tanımlanmış, askerler ve siviller savaşın katlanılmaz sonuçlarına maruz kalmışlardır. Bu dönemin şairleri, bu yıkımı eserlerine yansıtmıştır. Uzun süren siper harbini ve ağır bedellerini deneyimlemeyenler, vatansever amaçları ve soylu idealleri uğruna savaşı yüceltip överken, savaşın şiddetli gerçekliğiyle yüzleşmiş olan şairler ise öfke, keder, suçluluk ve kınama gibi duyguları eserlerine yansıtmışlar. Bu çalışma travma odaklı bir bakış açısıyla, Birinci Dünya Savaşı'nın başında ve ilk evresinde ortaya konan ve sistematik olarak dayatılan idealist şiirlerle, 1915 sonrasında yazılan şiirlerde yansıyan travmatik umutsuzluk ve çaresizliği inceleyerek, bu değişimin başta şairlerin savaş alanındaki şahsi deneyimlerinin ve/veya Britanya halkının tamamı üzerindeki psikolojik etkisinin bir sonucu olduğunu ileri sürmektedir. Savaşın ilk evrelerinde ortaya konan ve milliyetçilik çevresinde şekillenen şiirlerdeki onur, görev, fedakarlık, kahramanlık ve kefaret gibi temalar yerini anlamsızlık, karamsarlık, kayıp, umutsuzluk, suçluluk gibi daha karanlık ve duygusal temalara bırakmıştır. Bu dönemin idealizmi ve tepkileri üzerine daha iyi anlayış için seçilen şiirler incelenerek, bu tez, travmanın anlatabilirliği sorusunu ele almakta ve 1915 sonrası şairlerin kişisel ve toplumsal travmayı dile getirirken dili nasıl kullandıklarını, bu şiirlerin savaşı körükleyen ideolojilere yönelik eleştirel duruş sergilerken travmanın politik boyutuna işaret ettiğini savunmaktadır. World War One was characterized by unprecedented brutality, soldiers and civilians endured unbearable consequences. Poets of the period expressed the devastation in their works. While those who did not directly experience the prolonged trench warfare and its heavy toll often embraced the glorification of war in pursuit of patriotic ideals, the poets who confronted the violent reality of the war and its overwhelming side reflected on it with anger, grief, guilt, and condemnation. Through a trauma-focused lens, this study interrogates the transition from the initial idealism to later disillusionment and traumatic despair that emerged after 1915, arguing that this shift was the result of poets' traumatizing experiences on the battlefield and/or the war's psychological influence on the whole British society. The themes used in the initial war poetry, such as honor, duty, sacrifice, heroism, glory, and salvation within the frame of nationalism, gave way to darker and more emotional themes, including futility, trauma, loss, despair, and guilt. By examining selected poems for a better comprehension of the idealism and reactions of this upheaving period, this thesis explores the question of trauma's narrativization and how the poets after 1915 utilized language to convey personal and collective trauma, and in what ways do their poems serve as political critiques of the glorifying and justifying ideologies that fueled the war, as they reframe it as a cautionary testament to its human cost.