Kadınların günlük mekansal pratikleri ile göç arasındaki ilişki: Kadifekale örneği

Abstract

Göç sırasında var olan duruma uyum sağlamaya çalışan göçmen kadınlar, göç alanlarının kullanımında ve dönüştürülmesinde aktif özneler haline gelmektedir. Kimlik, toplumsal cinsiyet, sosyokültürel normlar ve ekonomik kaygılar kadınların mekânla ilişkisini anlamlandırmada değerlendirilmesi gereken unsurlardandır. Bu unsurlar, kadınlar için pek çok yaşamsal zorluğa yol açarken mekânsal yeniden üretimleri de beraberinde getirmektedir. Bu bağlamda, İzmir kent merkezinde önemli bir göç bölgesi olan Kadifekale ve çevresi, kentsel dönüşüm politikaları ile birçok akademik ve yerel yönetim temelli araştırmaya da konu olmuştur. Önceden yapılan tüm çalışmalara ek olarak bu tez, iç göçün yaşam/üretim mekânları üzerindeki etkisini ele almakta, Kadifekale ve çevresi odağında incelemektedir. İlgili yerleşimin mevcut mekânsal durumunu anlamak için kültürel kodların kökenine karşılık gelen Mardin'in özgün dokusundaki mekânsal kodlar da incelenmiş, Mardin'de yaşanılan mekânsal dilin, İzmir'de yaşanılan mekânsal dile nasıl dönüştüğü ve özellikle kadınlar tarafından nasıl aktarıldığı araştırılmıştır. Yöntem bağlamında nitel araştırma yöntemleri takip edilerek, yerinde gözlem tekniğinin yanı sıra, İzmir ve Mardin'in ilgili mahallelerinde yaşamakta olan kadınlarla yarı yapılandırılmış derinlemesine görüşmeler gerçekleştirilmiştir. Analizlerin en önemli çıktısı, göçmen kadınların, dilleri ve sosyokültürel alışkanlıkları aracılığıyla, varış noktasındaki mekânları yeniden örgütleme ve tasarlama konusundaki örtük fakat etken rollerine dairdir. Bu çerçevede, varış ve menşe mekânların/mekânsal elemanların birbiriyle gösterdiği benzerlik ve farklılıklar, göçmenlerin kültürlerini mekânlara yansıtabilme esnekliklerine dair de önemli verilere işaret etmektedir.

Migrant women, who are adapt to the situation during migration, become active subjects in using and transforming migration spaces. Identity, gender, sociocultural norms and economic concerns are elements needing to be evaluated in women's relationship with spaces. While these factors cause many vital difficulties for women, they also introduce spatial reproductions. In this context, Kadifekale and its environs as the important migration region in the city center of İzmir has been the subject of many academic and local government-based studies regarding urban transformation policies. In addition to the previous studies, this thesis analyzes the impact of internal migration on living/production spaces, on the basis of Kadifekale and surroundings. To understand the current spatial situation of the relevant settlement, the spatial codes in the original context, Mardin, were also examined, and how the spatial language lived in Mardin transformed into the spatial language lived in İzmir, and how it was transmitted especially by women were investigated. Following the qualitative research method strategies as a method, semi-structured in-depth interviews were conducted with women living in the relevant neighborhoods of İzmir and Mardin, in addition to the on-site observations. The most important output of the verbal and visual analyses is about the implicit but active role of migrant women in reorganizing and designing the spaces at their destination through their language and sociocultural habits. In this framework, the similarities and differentiations between destination and origin spaces/spatial elements point to important data on the flexibility of migrants to reflect their cultures on spaces.