Spatial Analysis in Hollywood and Remake Yeşilçam Movies

Abstract

Mekânı temel unsuru olarak gören mimarlık kavramı, mekân ile insan arasında zaman, hareket ve deneyim açısından bağlantılar kurar. İz bırakma dürtüsünün mimarlığa yansıması, toplumun ve bireylerin ihtiyaçlarını göz önünde bulundurarak kültürel, ekonomik ve politik kodları bir araya getirerek mekân tasarlamak şeklinde karşımıza çıkmaktadır. Bu bağlamda sinema hem insana hem de mekâna hitap eden bir iletişim aracı haline gelmektedir. Türk sinemasında, Yeşilçam fimlerinin yanısıra yeniden yapım Yeşilçam filmleri de Türk sinema tarihi açısından önemli bir repertuar sunmaktadır. Bu filmlerde mekânların kullanıldığı ve dönemin iç mekân tasarım yaklaşımlarının takip edildiği sahnelerin yer aldığı görülmektedir. Bu doğrultuda, sinemayı bir belgeleme biçimi olarak ele alan bu araştırma, 1972, 1965 ve 1969 tarihli seçilmiş yeniden yapım Yeşilçam filmleri ile bu filmlerin 1938, 1954, 1965 tarihli orijinal Hollywood yapımlarındaki iç mekân ve mimari yaklaşımları değerlendirerek tasarım benzerliklerini ortaya çıkarmayı amaçlamaktadır. Analiz aşamasında, çekim mekânlarının mimari ögeleri ile film sahnelerinin iç mekânları arasındaki benzerlikler önceden belirlenen kriterlere göre değerlendirilmektedir. Aynı zamanda bu çalışma, sinemadaki iç mekân kompozisyonlarının daha genel verilerle okunmasını önermektedir. Böylece dönemin yaşam tarzını yansıtan sinematik mekânlar ve iç mekân tasarımında yer alan tarihsel referanslar yoluyla farklı dönemlere ait iç mekân yaklaşımları ortaya çıkarılacaktır. Bu doğrultuda, önerilen sinema iç mekânlarının analizi yöntemi ile literatüre önemli bir katkı sağlanması da beklenmektedir.The concept of architecture, which sees space as its basic element, establishes connections between space and people in terms of time, movement, and experience. The reflection of the urge to leave a mark on architecture appears in the form of designing spaces by bringing together cultural, economic, and political codes, considering the needs of society and individuals. In this context, cinema becomes a communication tool that appeals to both people and places. In Turkish cinema, in addition to Yeşilçam movies, remake Yeşilçam movies also offer an important repertoire in terms of Turkish cinema history. These movies contain scenes where locations are used, and the interior design approaches of the period are followed. In this regard, this research, which considers cinema as a form of documentation, aims to reveal the design similarities by evaluating the interior and architectural approaches of selected remake Yeşilçam movies dated 1972, 1965 and 1969 and the original Hollywood productions of these movies dated 1938, 1954 and 1965. During the analysis phase, similarities between the architectural elements of the shooting locations and the interiors of the movie scenes are evaluated according to predetermined criteria. Thus, interior approaches from different periods will be revealed through cinematic spaces reflecting the lifestyle of the period and historical references in interior design. In this regard, it is expected to make a significant contribution to the literature with the proposed analysis method of cinema interiors.