Mimari mirasın minimalist yaklaşımla yeniden işlevlendirilmesi

Abstract

Kendi yaşam alanlarını yaratmak veya mevcut olanları dönemin şartlarına göre değiştirmek, çok eski zamanlara kadar uzanan bir zihniyettir. Mimaride, mevcut yapıların yıkılması, korunması veya yeniden tasarlanması konusu yıllar içinde farklı görüş ve teorilerin ortaya çıkmasına neden olmuştur. Gelişen koruma pratiği ve minimum müdahale yaklaşımları incelendiğinde koruma sürecinin son ve en önemli aşaması olan iç mekan müdahalelerinin literatürde eksik olduğu gözlemlenmiştir. Bu çalışmada, tarihi binalarda iç mekana nasıl müdahale edilmesi gerektiği sorusu üzerine uygun müdahale düzeyi ve alternatif bir yöntem aranmıştır. Geçmişten pek çok önemli bilgiyi taşıyan miras varlıklarının sürdürülebilir olması ve geleceğe aktarılmasında minimum müdahale kavramı en önemli adımlardan biridir. Tarihi binaların yeniden işlevlendirilmesinde, müdahale seviyesini minimumda tutup kullanıcının ihtiyaç duyduğu kadar elemanla iç mekan çözümü elde edilmelidir. Minimum tasarımla maksimum verim sağlama konusu, mimari bir akım ve düşünce tarzı olan Minimalizm kavramıyla eşleşmektedir. Bu tez, minimalizmin tarihi alanların yeniden işlevlendirilmesinde iç mekan için bir müdahale stratejisi ya da aracı olabileceğini öne sürmektedir. Yapılı mirasa minimum müdahale ilkesi, uyarlanabilir bir yeniden kullanım stratejisi olarak minimalizm kavramıyla ilişkilendirilerek, birçok uluslararası metin, belge ve teorisyenlerin yorumlarıyla analiz edilmektedir. Ayrıntılı analizi yapılan uluslararası belgeler ve araştırmalar sonucu, minimum müdahale kavramı ve minimalizm için değerlendirme tabloları oluşturulmuştur. Bu iki kavramın özellikleri tek tabloda birleştirilerek vaka çalışmalarını değerlendirmek için kullanılmıştır. Minimalizm ve minimum müdahale ilkesini birlikle açıklayabilen, üç farklı kullanım tipinde altı adet çağdaş müdahale örnekleri seçilmiş ve bu örnekler tez kapsamında geliştirilen metotlara göre analiz edilmiştir. Bu çalışma, tarihi miras yapılarının, minimum müdahale yaklaşımıyla uyarlanarak yeniden kullanımına yönelik iç mekan çalışmalarının geliştirilmesine katkı sağlamaktadır. Ayrıca, tarihi binaların mevcut değerlerini korumak ve arttırmak için minimalizmin uyarlanabilir bir yeniden kullanım aracı olarak değerlendirilmesi konusunda farkındalık yaratır.Creating own living spaces or changed the existing ones according to the conditions of the period is a mentality that dates to ancient times. In architecture, the issue of demolition, preservation or redesign of existing structures has led to the emergence of different views and theories over the years. When the developing conservation practice and minimum intervention approaches are examined, it has been observed that the interior interventions, which are the last and most important stage of the conservation process, are lacking in the literature. In this study, an appropriate level of intervention and an alternative method were sought on the question of how to intervene in the interior of historical buildings. The concept of minimum intervention is one of the most important steps in ensuring the sustainability of heritage assets that carry a lot of important information from the past and transferring them to the future. In the adaptive reuse of historical buildings, an interior solution should be obtained with as many elements as the user needs, keeping the level of intervention to a minimum. The issue of providing maximum efficiency with minimum design is matched with the concept of Minimalism, which is an architectural movement and way of thinking. This thesis proposes that minimalism can be an intervention strategy or tool for interior space in adaptive reuse of historical spaces. The principle of minimum intervention in the built heritage is associated with the concept of minimalism as an adaptive reuse strategy and is analyzed in many international texts, documents, and comments by theorists. As a result of international documents and research, which were analyzed in detail, evaluation tables were created for the concept of minimum intervention and minimalism. The characteristics of these two concepts were combined in one table and used to evaluate the case studies. Six contemporary intervention examples in three different usage types, residential, commercial, and public, which can explain the principle of minimalism and minimum intervention, were selected and these examples were analyzed according to the methods developed within the scope of the thesis. This study contributes to the development of interior space studies for the reuse of historical heritage buildings by adapting them with a minimum intervention approach. It also creates an awareness of the use of minimalism as an adaptive reuse tool to preserve and enhance the existing value of historic buildings.