Alternatif bir yeniden işlevlendirme aracı olarak geçici müdahaleler

Abstract

Yapılar, fonksiyonel olarak insanların ihtiyaçlarını karşılamaya yönelik düzenlenirken dönemin estetik ve mimari değerlerini fiziksel özellikleriyle yansıtmaktadır. Pek çok kültürel ve teknik bilgiyi barındırması sebebiyle, taşınamaz kültür varlıklarının korunarak gelecek kuşaklara aktarılması önemli bir konudur. Korumada geliştirilen teori ve pratiklerle, yeni metotlar oluşturulmaktadır. Bu koruma metodlarından birisi olarak yapıların yeniden işlevlendirilmesi, sürdürülebilirlikle yapıların günümüz şartlarına uygun olarak kullanılması sağlanmaktadır. Yeniden işlevlendirme müdahaleleri, mevcut yapının özgün niteliklerine ve tasarımcının müdahale yaklaşımına göre değişiklik göstermektedir. Değişen koruma pratiği ve müdahale yaklaşımları yeniden işlevlendirmede yeni araçların üretimine işaret etmektedir. Bu çalışmada yeni bir müdahale aracı olarak geçici müdahaleler incelenmektedir. Bu çalışma, geçici müdahaleleri uluslararası kurullar tarafından yayınlanan koruma tüzük ve yönetmeliklerinin müdahale ilkeleri çerçevesinde, yeniden işlevlendirme aracı olarak ele alınmaktadır. UNESCO ve ICOMOS tarafından yayınlanan belgelerin incelenmesinin ardından 'form ve strüktür,' 'fonsksiyon ve kullanıcı,' 'malzeme, doku ve renk,' 'adaptasyon,' 'koruma' ve 'sürdürülebilirlik' olmak üzere altı farklı müdahale tasarımı parametresi belirlenmiştir. Örnek çalışma olarak ise, 12 geçici müdahale projesi seçilmiş ve altı müdahale parametresi ile analiz edilmiştir. Analiz sonucunda geçici müdahalelerin strüktürel ve fonksiyonel özellikleriyle, kültür mirasının korunmasına katkı sağlayan, yeniden işlevlendirme aracı olabileceği açıklanmıştır. Anahtar Kelimeler: koruma, yeniden işlevlendirme, yeni müdahale, geçici müdahale

Buildings reflect the aesthetic and architectural values of the period, and with their functions, they aim to meet people's needs. Since cultural heritage conveys cultural and technical information about the history of societies, protecting immovable cultural heritage assets and transferring them to future generations are critical issues for conservation theory and practice. New methods and approaches have been developed in conservation theory and practice. As one of these conservation methods, adaptive reuse ensures the sustainable use of historic buildings according to today's conditions. Adaptive reuse interventions differ depending on the existing building's characteristics and the designer's intervention approach. Changing conservation practices and intervention approaches point to the production of new tools for adaptive reuse. In this study, temporary interventions are examined as a new intervention tool. This study investigated temporary interventions as an adaptive reuse tool within the framework of principles specified in conservation charters published by international councils. In this study, the review of the documents published by UNESCO and ICOMOS helped identify six design parameters, which are 'form and structure,' 'function and user,' 'material, texture and color,' 'adaptation,' 'protection,' and 'sustainability'. As case studies, 12 temporary intervention examples, which are also adaptive reuse projects, were selected and analyzed based on the mentioned six intervention parameters. As a result of the analysis, it was found that temporary interventions could be an adaptive reuse tool that contributes to the preservation of immovable cultural heritage assets with their structural and functional characteristics. Key Words: conservation, adaptive reuse, new intervention, temporary intervention