Ev ortamındaki kaosun çocukların öz düzenleme ve sosyal becerilerine olan etkisi

Abstract

Home chaos has been shown to have negative relationship with children's cognitive abilities, language development (Corapci & Wachs, 2002) and self-regulation skills (Vernon-Feagans, Willoughby & Garrett-Peters, 2016). Much of what we know about the role of home chaos on children's developmental outcomes is based on studies conducted in Western societies and mostly related to poverty literature. This study aims to look into home chaos from a cultural angle and examines the relationship between home chaos and children's self-regulation, social behavior and externalizing behavior and the role of parenting as a moderator in families from diverse socioeconomic background living in a non-Western culture. It was expected that chaos would have a negative relation with child outcomes, and parenting and cultural orientation would have a buffering effect on this relationship. Preschoolers and their mothers living in various neighborhoods of Izmir participated in the study. Measures of home chaos, parenting, child adaptive social behaviors, child externalizing behaviors and cultural orientation were taken from mothers and measures of child self-regulation were taken from children. Results of the study showed that; chaos, especially lack of routines in the house, was significant predictor of child negative outcomes and parenting has a buffering effect on the relationship between chaos and children's outcomes. These findings are important for parents and for education settings when it comes to organizing their daily routines and the physical and social environment they provide to children.

Ev ortamındaki kaosun çocukların bilişsel yetenekleri, dil gelişimi (Corapci ve Wachs, 2002) ve öz düzenleme becerileri (Vernon-Feagans, Willoughby ve Garrett-Peters, 2016) ile negatif ilişkisi olduğu bulunmuştur. Ev ortamındaki kaosun çocukların gelişimsel süreçleri ve sonuçları üzerindeki rolü hakkında bildiklerimizin çoğu Batı toplumlarında yürütülen ve çoğunlukla yoksulluk literatürü ile ilgili çalışmalara dayanmaktadır. Bu çalışma, ev ortamındaki kaosa kültürel bir açıdan bakmayı; kaos ile çocukların öz düzenleme becerileri, sosyal davranışları ve dışsallaştırma davranışları arasındaki ilişkiyi incelemeyi hedeflemektedir. Tipik Batı kültürü dışında yaşayan ve çeşitli sosyoekonomik alt yapılara sahip ailelerde kaos ve çocukların davranışları ilişkisine ebeveynliğin nasıl bir etkisi olacağını incelemektedir. Kaosun çocukların davranışlarıyla olumsuz bir ilişki kurması, ebeveynlik ve kültürel yönelimin bu ilişki üzerinde koruyucu etkilerinin olması beklenmektedir. Araştırmaya, İzmir'in çeşitli semtlerinde yaşayan okul öncesi öğrencileri ve anneleri katılmıştır. Annelerden ev ortamındaki kaos, ebeveynlik, çocuğun uyumlu sosyal davranışları, çocuğun dışsallaştırıcı davranışları ve kültürel yönelim ölçümleri alınmıştır; çocuklardan öz düzenleme ölçümleri alınmıştır. Çalışmanın sonuçlarına göre; ev ortamındaki kaosun ve özellikle rutin eksikliğinin çocukların olumsuz davranışlarının önemli bir belirleyicisi olduğu ve pozitif ebeveynliğin bu ilişki üzerinde koruyucu etkisi olduğu bulunmuştur. Bu bulgular, ebeveynler ve eğitim ortamları için, günlük rutinlerini, çocuklara sağladıkları fiziksel ve sosyal ortamları organize etmek açısından önemlidir.