Türkiye’nin Sahra-Altı Afrika’da Yürüttüğü Kamu Diplomasisi Faaliyetleri
Loading...
Date
2018
Authors
Ali Onur Tepeciklioğlu
Betül Aydoğan Ünal
ELEM EYRICE TEPECIKLIOGLU
Journal Title
Journal ISSN
Volume Title
Publisher
Open Access Color
OpenAIRE Downloads
OpenAIRE Views
Abstract
Türkiye’nin son yıllarda izlediği dış politikayaklaşımında kamu diplomasisi araçlarıüzerinden geliştirilen faaliyetler önemli bir yerteşkil etmektedir. AK Parti hükümetinin yenibölgelere açılım ve uluslararası etki alanınıgenişletme amaçlarına uygun olarak özellikleAfrika gibi dış politikada daha önceden ihmaledilen bölgelerle ilişkilerin derinleşmesinde bufaaliyetlere büyük önem verdiği görülmektedir.Bu çalışmanın amacı Türkiye’nin Sahra-altıAfrika’daki politika hedefleri ile bu hedeflereulaşmak için yürüttüğü kamu diplomasisifaaliyetlerini sistematik olarak incelemektir.Bu çerçevede bu ülke halklarının nezdindetanınırlık ve bilinirlik kazanma ve onların tercihve yaklaşımlarını etkileme amacı güden politikave faaliyetler etki sürelerine göre kısa orta veuzun vadeli faaliyetler olarak sınıflandırılarakdeğerlendirilmiştir. Türkiye’nin Afrikapolitikasına dair gittikçe büyüyen bir literatürolmakla birlikte kamu diplomasisi ayağınayapılan katkılar sınırlıdır. Çalışma, hem bualana hem de kamu diplomasisi faaliyetlerininetkileri bakımından uluslararası kabul görmüşbir sınıflandırmayı uyarlayarak Türkçe literatürekatkı sağlamayı amaçlamaktadır.
Description
Keywords
Uluslararası İlişkiler
Fields of Science
Citation
Ataöv T. Afrika ve biz. Vatan 21.03.1976.Aglionby J. Srivastava M. ve Fick M. (2016). The reasons behind Turkey leader Recep Erdoğan’s Africa tour Financial Times 30.10.2017 tarihinde https://next.ft.com/content/aaf3981a-27e5-11e6- 8ba3-cdd781d02d89 adresinden erişilmiştir.Bacık G. ve Afacan İ. (2013). Turkey discovers subsaharan africa: The critical role of agents in the construction of Turkish foreign-policy discourse. Turkish Studies 14(3) 483-502.Cowan G. ve Arsenault A. (2008). Moving from monologue to dialogue to collaboration: The three layers of public diplomacy. The Annals of the American Academy of Political and Social Science 616(1) 10-30.Cull N. J. (2008). Public diplomacy: Taxonomies and histories. The Annals of the American Academy of Political and Social Science 616(1) 31-54.Cull N. J. (2009a) Public diplomacy before Gullion Snow. N. ve Taylor P. M. (eds.) Routledge Handbook of Public Diplomacy. New York and London: Routledge.Cull N. J. (2009b) Public diplomacy: Lessons from the past. Los Angeles: Figueroa Press.Çevik B. S. (2014) Uluslararası halkla ilişkilerde insani yardımlar: kamu diplomasisi boyutu. Ankara: Stratejik Düşünce Enstitüsü.Çevik B. S. ve Seib P. (2015) Turkey’s public diplomacy. New York: Palgrave Macmillan.Demir V. (2013) Kamu diplomasisi ve yumuşak güç. İstanbul: Beta Yayınları.Ekşi M. (2014) Kamu diplomasisi ve ak parti dönemi türk dış politikası. Ankara: Siyasal Kitabevi.Eyrice Tepeciklioğlu E. (2012). Afrika kıtasının dünya politikasında artan önemi ve Türkiye-Afrika ilişkileri. Ankara Üniversitesi Afrika Çalışmaları Dergisi 1(2) 59-94.Eyrice Tepeciklioğlu E. (2013). Postkolonyal kuram uluslararası ilişkiler disiplinini dekolonize etmek. Ege Stratejik Araştırmalar Dergisi 4(2) 80-97.Eyrice Tepeciklioğlu E. (2015). What is Turkey doing in Africa? African opening in Turkish foreign policy. ResearchTurkey Centre for Policy and Research on Turkey IV(4) 95-106 (http://researchturkey. org/?p=8723).Eyrice Tepeciklioğlu E. (2016). African studies in Turkey. Uluslararası İlişkiler 13(50) 3-19.Frederick H. H. (1993). Global communication and ınternational relations. Belmont CA: Wadsworth.Gilboa E. (2006). Public diplomacy: The missing component in Israel’s foreign policy. Israel Affairs 12(4) 715-47.Gilboa E. (2008). Searching for a theory of public diplomacy. The Annals of the American Academy of Political and Social Science 616(1) 55-77.Gill B. ve Huang Y. (2006). Sources and limits of Chinese ‘soft power. Survival 48(2) 17-36.Gouveia P. ve Plumridge H. (2005). European Infopolitik: Developing EU Public Diplomacy Strategy London Foreign Policy Centre.Hazar N. (2003). Küreselleşme Sürecinde Afrika ve Türkiye-Afrika İlişkileri. Yeni Türkiye Yayınları Ankara.Huijgh E. ve Warlick J. (2016). The public diplomacy of emerging powers part 1: The case of Turkey Los Angeles: Figueroa Press.Hunter A. (2009). Soft power: China on the global stage. The Chinese Journal of International Politics 2(3) 373-398.İpek P. (2015). Ideas and change in foreign policy ınstruments: Soft power and the case of the Turkish ınternational cooperation and development agency Foreign Policy Analysis 11(2) 173-195.Karadağ H. (2016). Uluslararası İlişkilerde Yeni Bir Boyut Kamu Diplomasisi Nobel Akademik Yayıncılık.Kurtlanzick J. (2007). Charm offensive: How China’s soft power is transforming the world. New Haven and London: Yale University Press.Lam P. E. (2007). Japan’s quest for soft power: Attraction and limitation. East Asia 24 349-363.Leonard M. (2002). Public diplomacy. London: The Foreign Policy Centre.Leonard M. Small A. ve Rose M. (2005). British public diplomacy in the’age of schisms’. London: Foreign Policy Centre.McClory J. (2010). The New Persuaders: An international ranking of soft power. Institute for Government 7.Mor B. D. (2006). Public diplomacy in grand strategy. Foreign Policy Analysis 2(2) 157-176.Nye J. S. (1990). Bound to lead: The changing nature of American power. New York: Basic Books.Nye J. S. (2004). The decline of America’s soft power: Why washington should worry. Foreign Affairs 83 16-20.Nye J. S. (2008). Public diplomacy and soft power. The Annals of the American Academy of Political and Social Science 616 94-109.Özkan M. (2012). A new actor or passer-by? The political economy of turkey’s engagement with Africa. Journal of Balkan and Near Eastern Studies 14(1) 113-133.Özkan M. (2013). Does ‘rising power’ mean ‘rising donor?’ Turkey’s development aid in Africa. Africa Review 5(2) 139-147.Pamment J. (2012). What became of the new public diplomacy? Recent developments in British US and Swedish public diplomacy policy and evaluation methods. The Hague Journal of Diplomacy 7(3) 313-336.Parmar I. ve Cox M. (2010). Soft power and us foreign policy: Theoretical historical and contemporary perspectives London and New York: Routledge. Potter E. (2002-2003). Canada and the new public diplomacy. International Journal 58(1) 43-64.Rapid-Growth Markets Soft Power Index (2012) http:// www.ey.com/Publication /vwLUAssets/Rapidgrowth_markets:_Soft_power_index/$FILE/Rapidgrowth_markets-Soft_Power_Index-Spring_(2012) pdf (30.10.2017)Resmi Gazete 26 Mart 2010 Sayı: 27533.Ross C. (2003). Pillars of public diplomacy. Harvard International Review 25(2).Signitzer B. ve Coombs T. (1992). Public relations and public diplomacy: Conceptual divergence. Public Relations Review 18(2) 137-47.Snow N. (2009). Rethinking public diplomacy snow. N. ve Taylor P. M. (eds.) Routledge Handbook of Public Diplomacy New York and London: Routledge.Snow N. ve Taylor P. M. (2009). Routledge Handbook of Public Diplomacy New York and London: Routledge.Soroka S. N. (2003). Media public opinion and foreign policy. Harvard International Journal of Press/ Politics 8(1) 27-48.Şahin M. ve Çevik B. S. (2015). Türk Dış Politikası ve Kamu Diplomasisi Ankara: Nobel Kitap.T.C. Başbakanlık Kamu Diplomasisi Koordinatörlüğü (2014) Uluslararası yardımlarda ‘en cömert ülke’ unvanını taşıyan Türkiye’nin yardım seferberliği sürüyor. http://kdk.gov.tr/haber/turkiyenin-disyardimlari-2013/494 (06.04.2017).T.C. Dışişleri Bakanlığı (1999). Afrika’ya Açılım Eylem Planı. Gözden Geçirilmiş II. Basım.Ünal U. (2017) Kamu diplomasisi açısından Kırgızistan’da Türkiye algı araştırması. Intermedia International Peer-Reviewed E-Journal Of Communication Sciences 4(6) 155-187.Ünal Erzen M. (2012). Kamu diplomasisi. Derin Yayınları.Vickers R. (2004). The new public diplomacy: Britain and Canada compared. British Journal of Politics and International Affairs 6(2) 182-94.Wang Y. (2008). Public diplomacy and the rise of Chinese soft power. The Annals of the American Academy of Political and Social Science 616(1) 257-273.Watanabe Y. ve McConnell D.L. (2008). Soft power superpowers: Cultural and national assets of Japan and the United States ME Sharpe.Watanabe Y. ve McConnell D.L. (2015). Soft Power Superpowers. Routledge.Yalçınkaya A. ve Özgen Y. (2013). Kamu Diplomasisi. İstanbul: Bahçeşehir Üniversitesi Yayınları.Yasushi W. ve McConnell D. L. (2008). Soft Power Superpowers: Cultural and National Assets of Japan and the United States. Armonk: An East Gate Book.Yousfi R. (2016). Türkiye’nin Kuzey ve Doğu Afrika’ya yönelik yumuşak güç politikası. (Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi İstanbul Beykent Üniversitesi.)Zheng D. E. (2009). China’s use of soft power in the developing world: Strategic ıntentions and ımplications for the united states. Mcgiffert C. (ed.) Chinese Soft Power and Its Implications for the US: Competition and Cooperation in the Developing World. Washington: Center for Strategic and International Studies.Zöllner O. (2006). A quest for dialogue in international broadcasting: Germany’s public diplomacy targeting Arab audiences. Global Media and Communication 2(2) 160-182.
WoS Q
Scopus Q
OpenCitations Citation Count
N/A
Source
Volume
Issue
Start Page
End Page
Collections
