TÜRKİYE’DE HUKUK UYUŞMAZLIKLARINDA ARABULUCULUK UYGULAMALARININ GELİŞTİRİLMESİ KAPSAMINDA ARABULUCULUK İLETİŞİMİ
Loading...
Date
2017
Authors
Özlem Alikılıç
Journal Title
Journal ISSN
Volume Title
Publisher
Open Access Color
OpenAIRE Downloads
OpenAIRE Views
Abstract
Hukuk uyuşmazlıklarında önemli bir sorun çözücü olan arabuluculuk uyuşmazlık ve çatışmaların barışçıl önlemi yönetimi ve çözümü konusunda önemli bir araç olarak tanımlanmaktadır. Arabuluculuğun devletler yoluyla geliştirilip ulusal platformların tüm aktörleri tarafından da uygulanmasının teşviki amacıyla çeşitli insiyatifler geliştirilmiş ve bu kaynakların sadece devletler ve arabuluculuk çabalarını destekleyen diğer aktörler için değil aynı zamanda çatışma yaşayan taraflar sivil toplum ve diğer paydaşlar tarafından da kullanılmasına teşvik edilmesi önerilmiştir. Kamuoyu nezdinde halen istenilen farkındalık seviyesini elde edemese de özellikle hukuk alanında ve hukuk mesleği pratikleri arasında hızla gelişmekte olan arabuluculuk eğitiminde, iletişim disiplininin ne kadar önemli olduğu aşikârdır. Bu çalışma giderek artan profesyonel arabulucuların ihtiyacına yönelik olarak arabuluculuk iletişimini tanıtmaya yönelik hazırlanmış olup bu vesile ile arabuluculuğun daha iyi anlaşılması çatışmaların önlenirken arabuluculuk yönetimi ve iletişim çözümleri hususuna ve etkili iletişimin arabuluculuk sürecindeki önemine vurgu yapan bir çalışmadır
Description
ORCID
Keywords
Hukuk
Fields of Science
Citation
Arabuluculuk Daire Başkanlığı (2013). Hukuk Uyuşmazlıklarında Arabuluculuk Kanunu Yönetmeliği. http://www.adb.adalet.gov.tr/Sayfalar/Teskilat/mevzuat/ kanun.html (Erişim T: Nisan 2016).Barker L. L. (1979). Groups in Process: Introduction to Small Group Communication.Bayat S. ve Çelenk S. (2015). İlköğretim birinci sınıf öğrencilerinin okuma yazma becerileri başarı düzeylerinin belirlenmesi. İlköğretim Online. 14(1). 13-28.Black S. ve Gillman F.C. (1976). Practical Public Relations. London: Pitman Publishing.Cüceloğlu D. (2003). Keşke’siz Bir Yaşam İçin İletişim Donanımları. 13. Basım İstanbul: Remzi Kitabevi.Devito J. A. (1978). Communicology: An Introduction to the Study of Communication. New York: Harper & Row Publishers.Devito J. A. (2004). The Interpersonal Communication Book. Tenth Edition USA: Ally and Bacon Inc.Dökmen Ü. (2003). İletişim Çatışmaları ve Empati. 23. Baskı İstanbul: Sistem Yayıncılık.Duncan S. Jr. (1969). Nonverbal Communication. Psychological Bulletin. 118-137.Durgun Ş. (1997). Medya iletişiminin neresinde. Türkiye Günlüğü. C.4 S.6 Yaz.Erdoğan İ. (2002). İletişimi Anlamak. Ankara: Erk.Ergun T. ve Polatoğlu A. (1992). Kamu Yönetimine Giriş. Ankara: TODAİE Yayınları.Ertürk Y. D. (2010). Halkla ilişkiler alanında empatik yaklaşımlar. Halkla İlişkilerAlanının İletişim Öznesi: Empati. (Ed. Ertürk Y.D.) ss. (3-37) İstanbul: Der Yayınları.Fast J. (1986). Körpersprache. Hamburg: Rowohlt Verlag.Goldhaber G. M. (1983). Organizational Communication 3rd ed. Iowa USA: C. Brown Co. Pub.Gökova Z. (2003). Yalıtılmışlık ve iletişim çelişkisi. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Hacettepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Ankara.Güngör N. (2011). İletişim: Kuramlar ve Yaklaşımlar. Ankara: Siyasal Kitapevi.Gürüz D. ve Eğinli Ayşen T. (2011). Kişilerarası İletişim: Bilgiler Etkiler Engeller. 2. Basım. Ankara: Nobel.Gürüz D. ve Gürel E. (2006). Yönetim ve Organizasyon: Bireyden Örgüte Fikirden Eyleme. Ankara: Nobel Yayın Dağıtım.Halis M. (2000). Örgütsel iletişim ve iletişim tatminine ilişkin bir araştırma. Atatürk Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi 14(1). 217-230.Hall E. T. (1966). The Hidden Dimension. New York: Double Day.Harari Y. N. (2015). Hayvanlardan Tanrılara Sapiens. 10. Baskı. İstanbul: Kolekif Kitap.Himstreet W. C. ve Baty W. M. (1969). Business Communication: Principles andMethods. 3. B California: Wadsworth Pub.Co.Kanter R. M. Barry A. S. ve Todd D. J. (1992). The Challenge of Organizational Change. NY: The Free Press.Keloğlu İşler E. (2007). Halkla İlişkiler Mitler ve Gerçekler. Gazi Üniversitesi İletişim Fakültesi Kırkıncı Yıl Kitaplığı No: 4. Ankara: Gazi Üniversitesi İletişim Fakültesi Basımevi.Miller G. A. (1979). Communication Language and Meaning NYUSA: Basic Books Inc.Munter M. (1987). Business Communication: Strategy and Skill. Prentice Hall.Özbent S. (2007). Sınıfta Beden Dili. Gazi Üniversitesi Gazi Eğitim Fakültesi Dergisi. 27(2). 259-289.Özer M. A. (2014). Siyasal iletişimin etkinliğinde algılama yönetiminin rolü. Hak İş Uluslararası Emek ve Toplum Dergisi. 3(7).Peltekoğlu F. B. (2005). Halkla İlişkiler Nedir? İstanbul: Beta Yayınları.Repicky T. (2011). How to talk and listen effectively in mediation. Mediate.com. http://www.mediate.com/articles/RepickyT1.cfm (Erişim T. Mart 2016).Rosengren K. E. (2000). Communication an Introduction. UK: Sage Publication.Sabuncuoğlu Z. (1991). İşletmelerde Halkla İlişkiler. Bursa: Ezgi Kitabevi.Sabuncuoğlu Z. (2008). İşletmelerde Halkla İlişkiler 9. Baskı. Bursa: Alfa-Aktüel.Stepp J. (2003). How does the mediation step flow? Mediate.com. http://www. mediate.com/articles/steppJ.cfm (Erişim T: Mayıs 2016).Şahin S. ve Aral N. (2012). Aile içi iletişim. Ankara Sağlık Bilimleri Dergisi. 1(3) 56-66.Tutar H. ve Yılmaz K. M. (2012). İletişim: Genel ve Örgütsel Boyutuyla. 9. Baskı. Ankara: Seçkin.Türk Dil Kurumu (2016). İletişim nedir? Güncel Türkçe Sözlük. http:// www.tdk.gov.tr/index.php?option=com_bts&arama=kelime&guid=TDK. GTS.581c553eda1488.33405981 (Erişim T: Kasım 2016).Tubbs S.L. ve Moss S. (1991). Human Communication. Sixth Edition USA: McGraw-Hill Inc. United Nations (2012). United Nations Guidance for Effective Mediation. United Nations: New York. 1-23.Uztuğ F. (2003). Halkla İlişkiler ve İletişim. Anadolu Üniversitesi Yayın No: 1482Eskişehir: Açıköğretim Fakültesi Yayınları. Zıllıoğlu M. (1993). İletişim Nedir? Cem Yayınevi: İstanbul.
WoS Q
Scopus Q
Source
Türk İdare Dergisi
Volume
0
Issue
485
Start Page
459
End Page
494
Collections
